Ölüm

Gördüm o orakçıyı, işinin başındaydı tarlada,
Kesip biçerek hasat yapıyordu hızlı adımlarla.
Gün batımının kızıllığı geçiyordu kara iskeletinin içinden,
Karanlıkta kim görse titrerdi kendisinden.
Tırpanın ışığını izliyordu geri çekilenler
Ve zafer kemerlerinin altından
Görkemle geçen zafer sarhoşu muzafferler
Karşısında yıkılıyordu teker teker.
O güzelim Babil’i çeviriyordu çöle,
Tahtları iskeleye, gülleri gübreye,
Çocukları kuşlara, altın hazineleri küle.
Anaların gözyaşını dönüştürüyordu sele.

Haykırıyordu kadınlar: geri ver çocuğumuzu,
Sen öldüresin diye mi dünyaya getirdik biz onu?
Yeryüzünü çığlıklar kaplamıştı dört yandan,
Etsiz parmaklar fışkırıyordu kara yataklardan.
Sayısız kefen içinde soğuk bir rüzgar;
Orakçının önünde koşturuyordu umutsuz insanlar,
Çılgına dönmüş bir sürü gibi her şeyi çiğneyip geçiyorlardı.
Ayaklarının altındaydı korku ve gece!
Arkalarından alnı nurla yıkanan bir melek
Ruhların demetini taşıyordu gülümseyerek.

VICTOR HUGO
Çeviri: Hasan Koca

Share Button
This entry was posted in Şiirler and tagged , , , , , .